Dziś pokażę wam uniwersalny przepis na uszycie letniej sukienki dla lalki. Niby prosty ciuszek, ale można go wystylizować dowolnie, z falbaną lub bez. Można dodać fantazyjne ramiączka, obszyć ją cekinami lub wyhaftować.

Wielkimi krokami  zbliżają się święta, a jakoś nie mogę się skupić na tym czym zajmować się powinnam. Zamiast piec ciasteczka - w dniu wczorajszym powyciągałam z różnych zakątków kawałki kartonów, żeby zrealizować pewien pomysł. Od dawna marzyła mi się diorama, którą da się złożyć i rozłożyć.

Wczoraj pomalowałam ściany i podłogę, i niestety dzisiaj rano odkryłam że powierzchnia schnąc zaczęła się ostro wykrzywiać (choć wcześniej była prosta). Musze jakoś temu zaradzić...Coś się wymyśli.

Dzisiaj tyko mała zajawka:

Ubranka Zuzi zostały uszyte przeze mnie - jak wiele innych. Wszystkie ubranka szyję ręcznie, ale dzięki zastosowanym szwom są bardzo trwałe i ładnie wykończone. Dzisiaj opowiem wam właśnie o ściegach, których używam.

I. Ściegi do zszywania ze sobą elementów wykroju:

1. Ścieg przed igłą (fastryga)

Jest to najprostszy, ale zarazem najbardziej znany rodzaj ściegu. Przy jego pomocy robię wstępny zarys szwów, czyli jest to zawsze pierwszy ścieg, którego używam. Jego największą zaletą jest to, że w razie pomyłki łatwo go spruć:)

Prawa i lewa strona tego szwu wyglądają identycznie.

2. Ścieg za igłą

Ścieg za igłą nie różni się od fastrygi od przodu:

Różni się natomiast tyłem (lewą stroną), ponieważ kolejne części ściegu zachodzą na siebie. Dzięki temu szew ten lepiej zespala ze sobą części tkaniny:

Tym ściegiem zszywam sfastrygowane elementy wykroju.

3. Ścieg na okrętkę

 Jest to ścieg, którego używam do wykończenia brzegów zszytej tkaniny. Zabezpiecza brzegi przed pruciem i dodatkowo wzmacnia szwy.

Przyponę więc jeszcze raz - zaczynam od fastrygi, by naszkicować kształt szwów. Następnie poprawiam ściegiem za igłą. Całość wykańczam na okrętkę. Tak powinien wyglądać ostateczny efekt:

II. Ściegi do wykańczania ubrań

1. Stębnówka:

Jest to odmiana ściegu za igłą, w której poszczególne elementy ściegu są umieszczone tak blisko siebie, że niemal się stykają. Prawa strona ściegu prezentuje się następująco:

Spodnie elementy ściegu są dwa razy dłuższe niż wierzchnie i nachodzą na siebie.

A oto przykład zastosowania stębnówki:

2. Podwójna fastryga

Ten ścieg to taka moja wariacja - połączenie fastrygi i stębnówki. Tkaninę fastryguje się równymi kreseczkami, a później wraca się wbijając igłę w istniejące dziurki tak, by zapełnić luki:

 Ścieg ten idealnie nadaje się do wykańczania kołnierzy i klap płaszcza.

A oto przykład jego zastosowania:

To wszystko co miałam do powiedzenia na temat ściegów, więc pozwolę juz sobie podziękować za uwagę.

Do następnego razu:)

 

Dziś część druga poradnika dla początkujących. W dniu dzisiejszym porozmawiamy o krojeniu tkaniny.

By was trochę ośmielić w krawieckiej robocie - wygrzebałam stare zdjęcie Gi.

A teraz przejdźmy do meritum sprawy. 

Potrzebujemy wykroju. Jeśli korzystacie z moich wykrojów - musicie zapisać obrazek na dysku i wydrukować. Po wydrukowaniu należy sprawdzić czy odcinki 5 cm rzeczywiście  tyle mierzą. Jeśli nie należy skorygować wydruk.

Wykrój przodu spódniczki takiej jak powyżej można skroić na dwa sposoby. Na wydrukowanym wykroju jest tylko połówka, która stanowi część tyłu (krojoną x2) i połówkę przodu (krojoną ze złożonego materiału). Przód możemy skroić ze złożonego materiału, choć osobiście wolę ten element  wyciąć jeszcze raz ze złożonego papieru i skroić w całości.

Po wydrukowaniu wycinamy poszczególne elementy wykroju (bez zapasu na szwy) i układamy je na lewej stronie tkaniny. Żeby wykrój się nie przesuwał  radziłabym przypiąć go w kilku miejscach szpilkami. Czynność ta jest niezbędna w przypadku tkanin elastycznych. Wykrój obrysowujemy.

Kiedy upewnimy się, że wszystkie brzegi zostały obwiedzione możemy odpiąć wykrój.

Dodajemy zapas na szwy - ok 1 cm. Z zasady lepiej dodać więcej, a po zszyciu przyciąć, większy zapas przyda się, gdy okaże się, że coś nie pykło i trzeba dodać luzu na szwach. Należy także pamiętać o większym zapasie w miejscu, gdzie przewidujemy zapięcie.

 Czynność należy powtórzyć z każdym elementem wykroju pamiętając, by podwójne elementy były swoim lustrzanym odbiciem.

Zaszewek np w gorsecie nie należy wycinać w skali lalkowej. 

Wystarczy je zszyć.

To by było na tyle.

Mam nadzieję, że was zbytnio nie zmęczyłam.

Przypominam o konkursie!

 

Dzisiaj zaczynamy cykl porad na temat szycia dla lalek. Jeśli szukacie zaawansowanej wiedzy na temat szycia – to tutaj jej nie znajdziecie. Zamierzam mówić o podstawach ręcznego szycia dla lalek – tak, aby każdy posiadający minimalne zdolności manualne przy niewielkim nakładzie finansowym mógł ubrać swoje lalki.Ten krótki kurs nie wymaga zaawansowanego sprzętu – nie musicie kupować maszyny. Szycie ma skromne wymagania. 

Będziecie potrzebować:
1. Igły (minimum dwie, cienkie o ostrym czubku, by z łatwością przechodziły nawet przez twardsze materiały).

2. Szpilki (najlepiej całe pudełeczko, koszt zakupu w pasmanterii to około 2,50 zł).

3. Miarka krawiecka (Jeśli nie dysponujecie, to można posiłkować się zwykłą linijką i kawałkiem nitki. Nitką mierzymy pożądany obwód i na linijce sprawdzamy wartość.).

4. Nici – Na początek wystarczą dwie szpulki białej nici – jedna zwykła sztywna nić, druga nić elastyczna. Jeśli nie posiadacie nici elastycznej, mówi się trudno, damy radę i z jedną szpulką nici. Oczywiście jeśli macie do wyboru więcej kolorów nici nic nie stoi na przeszkodzie, byście dobierali nici kolorystycznie do tkaniny.

5. Ostre nożyczki (Model jest bez znaczenia , najważniejsze by radziły sobie z cięciem tkanin. Ja korzystałam z różnych, nawet takich specjalnych do cięcia materiału, ale najlepiej sprawdzają się u mnie nożyczki do cięcia włosów, które były dołączone do tatowej golarki;)).

6. Pisadło – do odrysowywania wykrojów na tkaninie. Na początek wystarczą miękki ołówek (do jasnych tkanin) lub długopis (do ciemniejszych tkanin), aczkolwiek jak nabierzecie wprawy radziłabym zakup specjalnych ołówków lub mydełka krawieckiego (do zakupienia w pasmanterii).
UWAGA!!! Nie stosujcie flamastrów/mazaków i tym podobnych specyfików. Wżerają się one w tkaninę, a po praniu mogą nawet przebić na drugą stronę. Pisadło którego używacie musi być łatwo spieralne.

7. Tkanina – rodzaj tkaniny będziemy dobierać, do szytego ubranka. W wykrojach staram się określić jaka tkanina najlepiej się nada. Wcale nie jest konieczne kupowanie materiału. Warto korzystać z nienoszonych ubrań, np. z powodu plamy czy dziury. Wycinamy kawałki materiału w dobrym stanie i używamy ich do szycia.
UWAGA!!! Nim potniecie dobre ubranie – zapytajcie rodziców. 
Oprócz tego jest jeszcze całe mnóstwo gadżetów które mogą was wspomóc – naparstki, nawlekacze do igieł itd. Oczywiście śmiało możecie z nich korzystać. To co wam podałam to niezbędne minimum.